‘Belki de asıl ustalık budur, her zaman acemi olmayı bilmek’ demesini becerebilen; böylesi arifane, dervişane ve mütevazi bir duruşu sergileyebilen bir Türkçe ustası, rafine bir şair ve gerçekten de hakiki ve sahici bir 'sivil edip'ti Turgut Uyar. Bir taraftan umumi duruşu ve yaşamsal pratikleriyle, öte yandan da inşa ettiği
metaforlardan mürekkep edebi köprüleri marifetiyle o; Edip'le Edeb'in
müşterek alanlarının mütekabili olan bir anlam dairesine referans veren ve esas
olarak bu dalga boyunda temayüz eden bir kültür ve sanat erbabıydı. Edebiyat,
edip, edep ve müeddep kavramlarının hem asarda ve hem de hayatın hemen her
veçhesinde bu denli organik bir artikülasyon içerisinde mezcedilebilmiş olması
fevkalâde nadirattan bir durumdur.
1927’nin bir Ağustos sıcağında, mezkûr ayın dördünde dünyaya gelmişti. Enteresan bir ayrıntı ve tesadüf olsa gerek; Uyar'ın terk-i dünya eylemesi de yine bir başka Ağustos sıcağına, 1985’in 22 Ağustos'una denk düşer.
Türkçe'nin en güzel şiirlerinden / dizelerinden bazılarını yaratmayı başarmış Turgut Uyar bir 'asal gaz' kadar asil, Higs Bozon'u kadar gizemli ve erişilmez, unicorn ya da dört yapraklı yonca gibi 'yok ama var (yoksa 'var ama yok' mu demeliydim?), zümrüd-ü anka kuşu denli nadirattan bir fenomen ve ender rastlanabilen bir kelime kuyumcusu ve şuur cengaveriydi.
