Paralel evrenler, çoklu evrenler, çoklu zamanlar

1 - Mutlu olmanın kaygı nedeni olması

Bu satırları yazmadan az önce (tespit edemediğim bir nedenle, belki de sebepsiz yere) Tom Amca'ya, Voltaire'in (1694 - 1778) en bilinen satirik eserlerinden Candide'dindeki (Leibniz'in (1646 - 1716) iyimserliğini hicvetmek için kurgulanmış bir kahraman olan) Dr. Pangloss'a, (İsviçreli romancı Johanna Spyri'nin klasikleşmiş eseriyle aynı ismi taşıyan temel karakteri) Heidi'ye ve (bir başka klasiğin baş kahramanı) Polyanna'ya meydan okuyan şiddette ve kapsamda bir iyimserliğine gark oluvermiş buldum kendimi. Bununla eş zamanlı olarak 'İyi haftalar Kâinat, merhaba dünya, hayırlı günler insanlık!' nidaları dökülüverdi ağzımdan. Ve hemen ardından da 'bu denli sevindirik olmamın, optimizmin bu kadar dibine vurmamın (i), mutluluk böcüğü modunun şahikasını böylesine zapt etmemin sebeb-i hikmeti ne ola ki acep?!?' diye sormadan edemedim doğrusu.

bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir - hoc unum scio me nihil scire mantıken sorunlu (mu?)

medhal - prologue:

bu metni ilk olarak 15 ağustos 2013'de blogumda ve ekşi sözlükte paylaşmıştım: 

https://ziyaversencan.blogspot.com/2013/08/socrates-socrates-yapan-en-baba.html 

https://eksisozluk.com/hoc-unum-scio-me-nihil-scire--3974777 

Üzerinde biraz çalıştıktan sonra ortaya çıkan 2. versiyonunu ilk versiyondan yaklaşık olarak 2 sene sonra paylaşıyorum. 2. versiyon, 'bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir' maksimini, yine 15 ağustos 2013'te paylaştığım ve bir başka kâdim grek mottosunu konu alan 

https://ziyaversencan.blogspot.com/2013/08/nemesis-versus-hubris.html 

blogundaki 'nemesis versus hubris' maksiminin merkezindeki 'kibir' temasıyla birlikte ele almaktadır.

böylelikle, bir taraftan sokrates'in onca bilgeliğine karşın, kendisini cahil ilân etmesi üzerinden tevazu meselesi ele alınacak, öte yandan da, bilmeye dair mottosunun, sokrates'in mükemmel tatbik ettiğini bildiğimiz aristocu mantıkla çeliştiği iddiası dillendirilecektir.

işte o blogumun revize edilmiş 2. versiyonu:

'felsefenin, insanı olgunlaştıran, mütevazi kılan çok önemli bir işlevi vardır hiç kuşkusuz.

2012'yi uğurlar, 2013'ü karşılarken ne desem makbule geçer?

2012'yi yolcularken, dolayısıyla da 2013'le birlikte yaşamaya başlayacakken, ne desem anlamlı olur diye çok da düşünmedim doğrusu.